Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego superpozycja kwantowa brzmi jak zaklęcie z fantasy, a jednocześnie stanowi fundamentalną zasadę fizyki? Science fiction od dekad czerpie garściami z mechaniki kwantowej, tworząc fascynujące wizje przyszłości, równoległych rzeczywistości i technologii przekraczających nasze wyobrażenie. To właśnie ten dziwny, nielogiczny świat najmniejszych cząstek pozwala autorom i twórcom filmów snuć najbardziej odważne futurystyczne narracje.

Kwantowa dziwność jako paliwo dla wyobraźni

Mechanika kwantowa jest z natury kontrintuicyjna. Cząstki mogą znajdować się w dwóch miejscach jednocześnie, informacja przenosi się instantycznie na dowolną odległość, a samo obserwowanie rzeczywistości wpływa na jej kształt. To brzmi jak scenariusz sci-fi, ale to autentyczna nauka – i właśnie dlatego stała się tak atrakcyjna dla twórców futurystycznych opowieści.

Pisarze i filmowcy szybko zauważyli, że kwantowa fizyka oferuje coś bezcennego: naukowe uzasadnienie dla pozornie niemożliwego. Podróże w czasie? Splątanie kwantowe. Teleportacja? Kwantowy transfer informacji. Równoległe wszechświaty? Interpretacja wieloświatowa mechaniki kwantowej. Nagle fantazja zyskała naukowy fundament.

Superpozycja i wieloświaty – raj dla scenarzystów

Interpretacja wieloświatowa Everetta, zgodnie z którą każda kwantowa decyzja tworzy rozgałęzienie rzeczywistości, stała się podstawą niezliczonych narracji. Filmy takie jak „Everything Everywhere All at Once” czy seriale jak „Dark” pokazują protagonistów przemieszczających się między wersjami rzeczywistości, gdzie każdy wybór prowadzi do innego świata.

Ta koncepcja pozwala eksplorować fascynujące pytania: co by było, gdyby? Jak wyglądałoby moje życie po innej decyzji? W sci-fi superpozycja kwantowa staje się metaforą nieskończonych możliwości ludzkich wyborów, a mechanika kwantowa – filozoficznym narzędziem do badania wolnej woli i determinizmu.

Splątanie kwantowe – komunikacja szybsza od światła

Einstein nazywał je „upiornym oddziaływaniem na odległość”, ale dla twórców sci-fi splątanie kwantowe to klucz do międzygwiezdnej komunikacji. W uniwersum „Ender’s Game” Orsona Scotta Carda czy w „The Expanse” technologia oparta na splątanych cząstkach pozwala na natychmiastową łączność między planetami.

W rzeczywistości splątanie kwantowe nie pozwala na przesyłanie informacji szybciej niż światło, ale to drobny szczegół w porównaniu z dramaturgicznym potencjałem. Dzięki tej koncepcji galaktyczne imperia mogą funkcjonować jako spójna całość, a bohaterowie mogą prowadzić rozmowy w czasie rzeczywistym mimo astronomicznych odległości.

Komputer kwantowy – umysł przyszłości

Kwantowe przetwarzanie danych w sci-fi często przekracza granice między maszyną a świadomością. W „Quantum Thief” Hannua Rajaniemiego całe społeczeństwa operują na kwantowych zasadach, gdzie tożsamość i pamięć są płynne i kwantowo splątane.

Komputery kwantowe w narracjach futurystycznych często stają się pomostem między technologią a metafizyką. Ich zdolność do przetwarzania wszystkich możliwości jednocześnieczyni je w fikcji niemal bogopodobnymi – mogą przewidywać przyszłość, hakować rzeczywistość lub tworzyć sztuczną świadomość przewyższającą ludzką.

Tunel kwantowy i teleportacja – koniec podróży kosmicznych?

Tunelowanie kwantowe – zjawisko pozwalające cząstkom na „przechodzenie” przez bariery – w sci-fi ewoluowało do portali i teleportacji. Star Trek spopularyzował „transporter”, który rozkłada ciało na atomy i odtwarza je w innym miejscu – koncepcja inspirowana kwantową teleportacją.

To rodzi fascynujące pytania filozoficzne eksplorowane w gatunku: czy teleportowany człowiek to nadal ta sama osoba? Czy to transport, czy zabójstwo i stworzenie kopii? Mechanika kwantowa daje narzędzia do postawienia tych pytań w sposób wydający się naukowo uzasadniony.

Efekt obserwatora – rzeczywistość kreowana przez świadomość

Kwantowa zasada, że obserwacja wpływa na stan cząstki, została w sci-fi rozszerzona do ekstremalnych konkluzji. W niektórych narracjach świadomość obserwatora dosłownie kreuje rzeczywistość. „Solaris” Stanisława Lema eksploruje planet, który materializuje ludzkie myśli, a w „The OA” świadomość przekracza wymiary.

Ten motyw łączy naukę z mistyką, sugerując, że umysł i materia są głębiej połączone, niż zakłada klasyczna fizyka. To czyni mechanikę kwantową idealnym mostkiem między hard science fiction a bardziej spekulatywnymi, filozoficznymi narracjami.

Gdy fizyka spotyka dramaturgię

Najciekawsze sci-fi wykorzystuje mechanikę kwantową nie tylko jako gadżet technologiczny, ale jako narzędzie narracyjne. Kwantowa niepewność staje się metaforą ludzkiej egzystencji, splątanie – symbolem relacji, a wieloświaty – przestrzenią do eksploracji moralnych wyborów.

Philip K. Dick w „The Man in the High Castle” używa koncepcji alternatywnych historii, by badać naturę rzeczywistości. Ted Chiang w „Anxiety Is the Dizziness of Freedom” wykorzystuje rozgałęzianie się światów kwantowych do refleksji nad odpowiedzialnością za nasze decyzje.

Między nauką a poetyką

Oczywiście większość sci-fi traktuje mechanikę kwantową dość swobodnie. Fizycy mogą krzyczeć, że „tak to nie działa!”, ale celem nie jest naukowa dokładność – to wykorzystanie kwantowej dziwności do tworzenia znaczących metafor i fascynujących historii.

Mechanika kwantowa daje twórcom coś wyjątkowego: naukowy język do mówienia o rzeczach fundamentalnie niemożliwych do uchwycenia – o naturze rzeczywistości, o wolnej woli, o granicach poznania. To fizyka, która sama jest już niemal poetycka.

Przyszłość kwantowej narracji

W miarę jak rzeczywista technologia kwantowa się rozwija – od komputerów po kryptografię – science fiction ma coraz więcej materiału do przetworzenia. Współczesne dzieła jak „Quantum Night” Roberta J. Sawyera eksplorują najnowsze odkrycia, łącząc kwantową fizykę z neurobiologią i świadomością.

Mechanika kwantowa pozostanie niewyczerpanym źródłem inspiracji dla futurystycznych narracji, ponieważ zadaje fundamentalne pytania o naturę rzeczywistości – te same pytania, które od zawsze fascynowały ludzkość. W dziwnym, probabilistycznym świecie kwantów science fiction odnajduje nie tylko technologiczne możliwości, ale przestrzeń do zadawania najbardziej ludzkich pytań o to, kim jesteśmy i jaka jest natura wszechświata, w którym żyjemy.

A może to nasza świadomość właśnie teraz kolapsuje falę prawdopodobieństwa, wybierając tę konkretną rzeczywistość z nieskończoności możliwych? W końcu – jak mówi mechanika kwantowa i dobre sci-fi – wszystko jest możliwe, dopóki nie spojrzymy.

Lustro dla naszych lęków i nadziei

Współczesna science fiction nie funkcjonuje już tylko jako rozrywka czy futurystyczna fantazja. Stała się zwierciadłem, w którym odbijają się nasze najgłębsze obawy i najśmielsze nadzieje związane z rozwojem technologicznym. Seriale jak „Black Mirror” czy „Westworld” stawiają niewygodne pytania o granice etyczne rozwoju sztucznej inteligencji, o prywatność w erze cyfrowej czy o konsekwencje tworzenia coraz bardziej zaawansowanych form życia cyfrowego.

Od dystopianych wizji po technooptymizm

Spektrum współczesnej sci-fi rozciąga się od mrocznych dystopianych wizji po technooptymistyczne utopie. Z jednej strony mamy dzieła jak „Jestem matką” czy „Ex Machina”, które ostrzegają przed potencjalnymi zagrożeniami wynikającymi z oddania zbyt dużej kontroli w ręce sztucznej inteligencji. Z drugiej strony, utwory takie jak „Her” czy niektóre odcinki „Love, Death & Robots” pokazują, jak technologia może wzbogacić nasze życie i pomóc nam lepiej zrozumieć własne człowieczeństwo.

Cyfrowa tożsamość i transhumanizm

Jednym z fascynujących tematów eksplorowanych przez współczesną sci-fi jest kwestia cyfrowej tożsamości i transhumanizmu. Czy nasze wspomnienia można przenieść do cyfrowego świata? Czym stajemy się, gdy nasze ciała zostają wzbogacone o technologiczne implanty? Dzieła takie jak „Altered Carbon”, „Blade Runner 2049″ czy „Ghost in the Shell” zadają pytania o to, co stanowi esencję człowieczeństwa, gdy granice między biologią a technologią stają się coraz bardziej rozmyte.

Technologiczne nierówności i nowe podziały społeczne

Współczesna sci-fi nie stroni również od tematów społeczno-ekonomicznych. W miarę jak technologia rozwija się w zawrotnym tempie, powstają nowe formy nierówności i podziałów społecznych. Seriale jak „3%” czy filmy jak „Elizjum” pokazują światy, w których dostęp do zaawansowanych technologii staje się nowym wyznacznikiem statusu społecznego, pogłębiając istniejące już przepaści między uprzywilejowanymi a wykluczonymi.

Sztuczna inteligencja jako nowa forma życia

Fascynującym motywem współczesnej sci-fi jest również traktowanie sztucznej inteligencji jako potencjalnie nowej formy życia, z własnymi prawami, emocjami i dylematami moralnymi. Dzieła takie jak film „Her”, gdzie protagonista zakochuje się w systemie operacyjnym, czy serial „Westworld”, badający świadomość syntetycznych „hostów”, zmuszają nas do przemyślenia naszego stosunku do technologii i tego, czy jesteśmy gotowi przyznać prawdziwe prawa bytom, które sami stworzyliśmy.

Przyszłość pracy i ekonomii

W obliczu automatyzacji i rozwoju sztucznej inteligencji, współczesna sci-fi coraz częściej podejmuje temat przyszłości pracy i ekonomii. Co stanie się, gdy większość zawodów zostanie przejęta przez maszyny? Jak będzie wyglądało społeczeństwo, w którym tradycyjna praca nie będzie już koniecznością? Dzieła takie jak „Ja, robot” czy niektóre odcinki „Black Mirror” oferują różne wizje takiej przyszłości, od dystopijnych scenariuszy masowego bezrobocia po utopijne wizje społeczeństwa obfitości.

Nauka z fikcji

Współczesna science fiction nie tylko przewiduje przyszłość, ale również aktywnie ją kształtuje. Wiele technologii, nad którymi dziś pracują naukowcy i inżynierowie, zostało zainspirowanych wizjami przedstawionymi wcześniej w literaturze czy filmach sci-fi. Telefony komórkowe, tablety, interfejsy głosowe – wszystkie te technologie pojawiły się najpierw w dziełach takich jak „Star Trek” czy powieściach Arthura C. Clarke’a, zanim stały się częścią naszej codzienności.

Podsumowanie: Sci-fi jako kompas moralny

W świecie, gdzie postęp technologiczny wyprzedza często nasze zdolności do refleksji nad jego konsekwencjami, współczesna science fiction pełni rolę swoistego kompasu moralnego. Pozwala nam eksplorować potencjalne scenariusze przyszłości, zanim staną się one rzeczywistością, i zastanowić się nad etycznymi, społecznymi i filozoficznymi implikacjami technologii, które dopiero raczkują.

Gdy stoimy u progu ery sztucznej inteligencji, biotechnologii i wirtualnej rzeczywistości, współczesna sci-fi przypomina nam, że najważniejsze pytanie nie brzmi „czy możemy?”, ale „czy powinniśmy?”. I być może właśnie w tej refleksji leży największa wartość gatunku, który od zawsze patrzył w przyszłość, aby lepiej zrozumieć teraźniejszość.

Klasyczne wizje futurystycznych miast

Literatura science fiction niejednokrotnie przewidywała przyszłość z zadziwiającą trafnością. W „Neuromancerze” Williama Gibsona odnajdujemy cyberprzestrzeń na długo przed powstaniem internetu. „Metropolis” Fritza Langa pokazało miejskie dystopie, w których bogactwo nielicznych kontrastuje z ubóstwem mas – obraz, który w wielu współczesnych miastach staje się coraz bardziej aktualny.

Isaac Asimov w swojej „Fundacji” wyobraził sobie Trantor – planetę całkowicie pokrytą jednym gigantycznym miastem. Podobne koncepcje ekumenopolis (miasta-planety) pojawiają się również w innych dziełach, od „Gwiezdnych Wojen” po „Mechaniczną Pomarańczę”.

Architektura przyszłości

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów futurystycznych miast jest ich architektura. Wieżowce sięgające stratosfery, budynki o organicznych kształtach czy struktury unoszące się nad ziemią – to tylko niektóre z koncepcji, które science fiction przedstawia nam jako przyszłość budownictwa.

W „Blade Runner” Ridleya Scotta Los Angeles roku 2019 (a później 2049 w sequelu) to gęsto zabudowana metropolia, w której gigantyczne ekrany reklamowe i industrialna architektura tworzą przygnębiający, ale fascynujący krajobraz. Z kolei „Piąty Element” Luca Bessona przedstawia Nowy Jork przyszłości jako wertykalną metropolię, gdzie pojazdy poruszają się na wielu poziomach nad ziemią.

Technologia integrująca się z miastem

W futurystycznych miastach technologia nie jest dodatkiem – jest integralną częścią urbanistycznej tkanki. Inteligentne domy reagujące na potrzeby mieszkańców, drony dostarczające przesyłki, autonomiczne pojazdy i wszechobecna sztuczna inteligencja zarządzająca miejską infrastrukturą – to obrazy, które pojawiają się w dziełach takich jak „Ready Player One” czy „Raport mniejszości”.

Szczególnie interesujące są wizje miast, w których granica między światem fizycznym a cyfrowym zaciera się – holograficzne projekcje, rozszerzona rzeczywistość nakładająca cyfrowe informacje na fizyczną przestrzeń czy interfejsy mózg-komputer pozwalające na mentalną interakcję z otoczeniem.

Ekologiczne utopie i dystopie

Literatura science fiction często stawia pytania o ekologiczną przyszłość naszych miast. Z jednej strony mamy „solarpunkowe” wizje zielonych metropolii, jak w „Ekumenopolis” Kim Stanley Robinsona – miasta pełne pionowych farm, odnawialnych źródeł energii i zintegrowanych z naturą przestrzeni.

Z drugiej strony dystopijne obrazy pokazują miasta zmagające się z katastrofalnymi skutkami zmian klimatycznych – zatopione dzielnice jak w „Nowym Jorku 2140″ Robinsona czy metropolie otoczone pustynią jak w „Mad Max: Na drodze gniewu”.

Społeczeństwo w miastach przyszłości

Futurystyczne miasta to nie tylko technologia i architektura – to także nowe formy społecznych interakcji. Niektóre wizje pokazują utopijne społeczności, w których technologia rozwiązała problemy nierówności i wykluczenia. Inne, jak „Igrzyska śmierci” czy „Elysium”, przewidują pogłębienie podziałów społecznych, gdzie elity żyją w luksusowych enklawach, podczas gdy reszta społeczeństwa wegetuje w przeludnionych slumsach.

Interesującym aspektem jest też kwestia prywatności – w wielu futurystycznych miastach wszechobecny nadzór jest normą, co prowadzi do pytań o granice między bezpieczeństwem a wolnością jednostki.

Co z tych wizji może się ziścić?

Patrząc na dzisiejsze trendy urbanistyczne, możemy dostrzec zalążki niektórych futurystycznych koncepcji. Inteligentne miasta z systemami zarządzania ruchem, energią i odpadami stają się rzeczywistością. Architektura coraz śmielej sięga w górę, a ekologiczne rozwiązania jak zielone dachy czy pionowe ogrody wkraczają do miejskiego krajobrazu.

Jednocześnie wyzwania, przed którymi stoimy – zmiany klimatyczne, przeludnienie, nierówności społeczne – mogą popychać nas w kierunku niektórych dystopijnych scenariuszy, jeśli nie znajdziemy na nie odpowiedzi.

Podsumowanie

Futurystyczne miasta z literatury science fiction to nie tylko efektowne tło dla fantastycznych opowieści. To laboratorium idei, w którym pisarze eksperymentują z możliwymi kierunkami rozwoju naszych metropolii. Niektóre z tych wizji mogą wydawać się nieprawdopodobne, inne przerażające, a jeszcze inne inspirujące – ale wszystkie skłaniają nas do refleksji nad tym, jak chcemy, by wyglądały miasta przyszłości.

Ostatecznie to my, poprzez decyzje podejmowane dziś, projektujemy metropolie jutra. Literatura science fiction może być w tym procesie nie tylko rozrywką, ale i cennym źródłem inspiracji oraz ostrzeżeń przed potencjalnymi zagrożeniami.

Wyobraź sobie świat, w którym Napoleon wygrał pod Waterloo, Rzymskie Imperium nigdy nie upadło lub Kolumb nigdy nie dopłynął do Ameryki. Fascynujące, prawda? Alternatywne historie to nie tylko domena powieści czy filmów science-fiction – to także poważna dyscyplina naukowa, która bada hipotetyczne scenariusze historyczne i ich potencjalne konsekwencje. Dlaczego tak nas fascynują wizje świata, który mógłby istnieć, gdyby kluczowe wydarzenia potoczyły się inaczej?

Punkty zwrotne historii – małe zmiany, wielkie konsekwencje

Historia ludzkości pełna jest momentów, które możemy nazwać punktami zwrotnymi – pojedynczych wydarzeń, które zmieniły bieg dziejów. Co ciekawe, niektóre z nich mogły wydawać się współczesnym nieistotne lub ich znaczenie zostało docenione dopiero z perspektywy czasu.

Weźmy na przykład zamach w Sarajewie w 1914 roku. Gdyby Arcyksiążę Franciszek Ferdynand nie skręcił w niewłaściwą uliczkę, gdzie czekał na niego zamachowiec, czy I wojna światowa wybuchłaby w ogóle? A może rozpoczęłaby się później i z innego powodu? Jak wyglądałaby mapa Europy bez dwóch wojen światowych?

Alternatywne historie w kulturze

Literatura i film

Alternatywne historie to niezwykle wdzięczny temat dla twórców. Philip K. Dick w powieści „Człowiek z Wysokiego Zamku” przedstawił świat, w którym to państwa Osi wygrały II wojnę światową. Serial oparty na tej książce zdobył ogromną popularność, podobnie jak inne produkcje bazujące na koncepcji alternatywnej historii:

* „Fatherland” Roberta Harrisa
* „Spisek przeciwko Ameryce” Philipa Rotha
* „Inglourious Basterds” Quentina Tarantino
* „Watchmen” Alana Moore’a

Gry komputerowe

Również gry komputerowe chętnie sięgają po motyw alternatywnych historii. Serie takie jak „Wolfenstein”, „Command & Conquer: Red Alert” czy „Fallout” prezentują światy, które potoczyły się inaczej niż nasza rzeczywistość.

Naukowe podejście do historii alternatywnej

Choć może się to wydawać zaskakujące, alternatywne historie są przedmiotem poważnych rozważań historyków. Ta subdyscyplina, zwana historią kontrfaktyczną, pomaga zrozumieć:

1. Znaczenie poszczególnych wydarzeń historycznych
2. Rolę przypadku w dziejach ludzkości
3. Wpływ jednostek na bieg historii
4. Złożoność procesów historycznych

Profesor Niall Ferguson, jeden z najbardziej znanych zwolenników tego podejścia, argumentuje, że analizowanie scenariuszy „co by było, gdyby” pomaga lepiej zrozumieć faktyczny przebieg historii i wagę podjętych decyzji.

Dlaczego alternatywne historie nas fascynują?

Zainteresowanie alternatywnymi historiami wynika z kilku czynników:

* Ciekawość poznawcza – naturalna skłonność do zadawania pytań „co by było, gdyby…”
* Próba zrozumienia przyczynowości – analiza, które wydarzenia naprawdę miały znaczenie
* Refleksja nad własnym życiem – każdy z nas może zastanawiać się nad własnymi rozstajnymi drogami
* Poszukiwanie sensu – próba odnalezienia porządku i logiki w chaosie wydarzeń historycznych

Popularne scenariusze alternatywne

Niektóre scenariusze alternatywne są szczególnie popularne zarówno wśród historyków, jak i twórców:

* Co gdyby Hitler wygrał II wojnę światową?
* Co gdyby ZSRR pierwszy stworzył bombę atomową?
* Co gdyby Ameryka nie została odkryta przez Europejczyków aż do XX wieku?
* Co gdyby pandemia czarnej śmierci zabiła 90% zamiast 30-60% populacji Europy?
* Co gdyby Cesarstwo Rzymskie nie upadło?

Lekcje z historii, która się nie wydarzyła

Alternatywne historie to nie tylko rozrywka – to także źródło ważnych refleksji. Pokazują, jak kruchy jest nasz świat i jak wiele zależy od pozornie drobnych decyzji. Przypominają też, że historia nie jest zdeterminowana – ludzkość zawsze ma wybór, a każdy z nas, na swój sposób, może wpłynąć na jej bieg.

Następnym razem, gdy zastanowisz się „co by było, gdyby…”, pamiętaj, że nie jest to tylko pusta spekulacja. To ćwiczenie wyobraźni, które pozwala lepiej zrozumieć naszą rzeczywistość i docenić znaczenie wyborów, których dokonujemy każdego dnia.

Science Fiction

Tłumacząc na nasz ojczysty język – science fiction to fantastyka naukowa. Tym terminem określimy gatunki literackie, filmowe, ale również część przemysłu gier komputerowych, planszowych czy karcianych. Fantastyka naukowa jest związana w głównej mierze z techniką i technologią, taką która może, a nie musi się wydarzyć w przyszłości. Nie jest to fantasy, chociaż obok horroru składają się one na definicję fantastyki. Ten gatunek jest najbliższy rzeczywistości, nie jest powiedziane, iż dane rzeczy wymyślone dzisiaj przez jakiegoś literata nie będą realne do osiągnięcia w przyszłości. Inaczej mówiąc mamy tutaj dozę prawdopodobieństwa. Science fiction często dotyczy przyszłości (chociaż niekoniecznie) i opiera się na hipotetycznym czy alternatywnym rozwoju nauki i techniki. Autorzy związani z owym gatunkiem lubują się w podróżach kosmicznych, podróżach w czasie, równoległych światach, życiu pozaziemskim czy apokaliptycznych wizjach inwazji obcych cywilizacji. Ciekawe jest to, iż science fiction nie interesują się tylko autorzy, krytycy czy fanie tego gatunku. Jest on wielce ciekawy z punktu wiedzenia socjologii, politologii, psychologii oraz futurologii. Fantastyka naukowa została w trafny sposób zdefiniowana przez amerykańskiego pisarza – Frederika Pohla. Stwierdził on, iż w przypadku science fiction autor ma prawo do jednego wielkiego kłamstwa, na przykład maszyn czasu, jednak to co nastąpi później już może nie być kłamstwem i musi naturalnie wynikać z tego pierwszego założenia.

Jak już pisaliśmy ten gatunek zawitał na dobre w przemyśle rozrywkowym. Biorąc pod uwagę kino to na pierwszy plan nasuwa się niemal od razu film „2001: Odyseja kosmiczna” reżyserii Stanleya Kubricka oraz „Łowca androidów” (nie mylić z oprogramowaniem smartfona) Ridleya Scotta. Najwięcej tego gatunku widzimy natomiast w serialach telewizyjnych. Kiedyś niezwykle popularne Star Trek, Gwiezdne wrota czy Battlestar Galactica. Literatura omawianego gatunku sięga już XIX wieku. Najbardziej znanym autorem jest oczywiście Juliusz Verne i jego dzieł: „Podróż do wnętrza Ziemi” oraz „Pięć tygodni w balonie”. Mamy również niezwykle popularnego pisarza science fiction – Stanisława Lema, którego dzieło Solaris zostało zekranizowane po raz pierwszy w 1972 roku przez Andrieja Tarkowskiego – rosyjskiego reżysera filmowego i teatralnego. Malarstwo również zostało dotknięte przez fantastykę naukową. Coraz większa ilość artystów kieruje swoje pędzle w stronę SF, a jednym z jego największych przedstawicieli jest Walijczyk – Jim Burns. Ciekawostką jest również to, iż sci-fi trafiło również do muzyki, którego przedstawicielami są takie zespoły jak Gong, Star One czy Iron Maiden (np. płyta Somewhere in Time).